να ζεις όλο το νόημα της ζωής,

όλο το βάθος της αλήθειας,

όλη την έκταση της ύπαρξης.

Με ήσυχο νου είσαι η Ζωή…

Μες στον ήσυχο νου αντηχεί ο κόσμος όπως είναι,

χωρίς παραμορφώσεις.

Μες στον ήσυχο νου εκδηλώνεται η ζωή

σε όλη της την αλήθεια,

χωρίς παραμορφώσεις.

Μες στον ήσυχο νου υπάρχει η Αλήθεια.

είναι το Απροσδιόριστο, γιατί δεν έχει «μορφή»,

είναι το Αιώνιο, γιατί είναι έξω από τον «χρόνο»,

είναι το Αληθινό…

Ο ήσυχος νους δεν κινείται

Κι όμως όλα κινούνται μέσα του, σαν σε καθρέφτη.

Ο ήσυχος νους δεν κινεί τίποτα

κι όμως όλα κινούνται στο πρόσταγμά του,

σαν σε όνειρο αληθινό,

όπου δεν υπάρχει τίποτα να επιθυμήσει πραγματικά…

Ο ήσυχος νους είναι έξω από κάθε κίνηση

κι έξω από κάθε κατανόηση,

είναι πέρα από όλα τα όρια.

Πέρα από προσδιορισμούς, δεν είναι κίνηση ούτε μη-κίνηση,

δεν είναι αυτό ή το άλλο…

Ο ήσυχος νους απλά υπάρχει.

Είσαι ξύπνιος, βλέπεις,

νοιώθεις αυτό που βλέπεις,

είσαι ένα με αυτό που βέπεις.

Υπάρχει ενότητα στην αληθινή ζωή,

η αληθινή ζωή δεν είναι κοματιασμένη…

Μονάχα μέσα σε ένα σιωπηλό νου υπάρχει αληθινή ανταπόκριση στη ζωή…

Μονάχα μέσα σε ένα ήσυχο νου η ζωή γίνεται Φως,

Ενότητα,

Ζωή.

Μονάχα μέσα σε ένα ήσυχο νου η ζωή είναι Αλήθεια.

όταν είσαι η Ησυχία,

είσαι έξω από όλα.

Δεν έρχεσαι από πουθενά, δεν πηγαίνεις πουθενά,

απλά είσαι εδώ τούτη την στιγμή.

Όλος ο χρόνος συμπυκνώνεται και γίνεται ετούτη η στιγμή.

Όλη η ζωή συμπυκνώνεται

και γίνεται αυτό που ζεις ετούτη την στιγμή.

Όλη η ύπαρξη μεταμορφώνεται και γίνεται Αλήθεια.

έτσι,  ακριβώς όπως είναι.

Μέσα στον ήσυχο νου υπάρχει μία βαθιά ανταπόκριση στην ζωή,

την ζεις την ζωή, σε όλη της την Αλήθεια,

και στις απόκρυφες πτυχές της,

και σε αυτά που απλώνονται μπροστά στα μάτια σου,

έτσι, ακριβώς όπως είναι.

Μέσα στον ήσυχο νου είσαι η Αλήθεια,

που αγγαλιάζει αόρατους κι ορατούς κόσμους.

Μέσα στον ήσυχο νου είσαι ένα με όλα…

τότε υπάρχει ομορφιά σ’ αυτό το κοίταγμα.

Βλέπεις τα πράγματα να υπάρχουν, απλά να υπάρχουν,

κι όλα είναι δικαιωμένα,

στον τρόπο που φανερώνονται,

στον τρόπο που εξελίσσονται,

και στον τρόπο που σβήνουν,

όλα έχουν τον λόγο τους.

Όλα τα βλέπεις, όλα τα κατανοείς,

όλα τα αποδέχεσαι μες στην καρδιά σου.

Τότε η ζωή είναι μία, δεν υπάρχει καλό και κακό,

υπάρχει μονάχα το γεγονός, αυτό που είναι.

Υπάρχει ομορφιά στο κοίταγμα,

όχι στα πράγματα.

Όταν όλα έχουν τελειώσει, τι χρειάζεται άλλο να κάνεις;

Όταν όλα βρίσκονται στην θέση τους, τι χρειάζεται να αλλάξεις;

Όταν ένας κύκλος έχει κλείσει, τι νόημα έχει η κίνηση ακόμα;

Αληθινά! Βλέπεις τώρα!

Κι όλα είναι αποδεχτά μες στην καρδιά σου,

όλα είναι ένα με τον χτύπο της καρδιάς σου,

όλα ζουν με την δική σου Ζωή…

Αληθινά, έφτασες στο τέρμα,

όχι στο τέρμα της σκέψης, γιατί κι αυτό είναι σκέψη…

βρίσκεσαι στην άλλη όχθη τώρα!

Δεν γίνεται να γυρίσεις πίσω,

το όνειρο έσβησε, κι ούτε σε νοιάζει πιά…

Αυτή είναι η Ζωή σου τώρα!

Ζήσ’ την λοιπόν.

Εσύ! Που το όνομά σου ποτέ, κανείς, δεν πρόφερε,

γιατί άγνωστο μένει ακόμα…

Απροσδιόριστο, Άπειρο, Αιώνιο…

δεν χρειάζεται να πάρεις τίποτα μαζί σου, όλα είναι άχρηστα,

κι η μνήμη ακόμα.

Όλα είναι καινούργια κάθε στιγμή,

κάθε στιγμή είναι γεμάτη από ζωή κι από φως.

Είναι μία πληρότητα, χωρίς να υπάρχει κάτι,

ένα κενό, χωρίς να είναι τίποτα…

Τούτη είναι η αναγέννηση.

Είσαι ένας καινούργιος άνθρωπος τώρα, χωρίς παρελθόν, χωρίς πείρα,

μα και χωρίς προορισμό, χωρίς ιδέες γιά το μέλλον.

Αιώνια κατοικείς στο τώρα,

όλο το τώρα είναι η πατρίδα σου, κι είναι απέραντο.

Σε όποια κατεύθυνση και να πας είναι χωρίς όρια.

Και κάθε στιγμή είναι η εκπλήρωση του προορισμού σου,

γιατί να πας αλλού;…

Είναι μία άλλη ζωή,

είναι ο κόσμος ο εσωτερικός, είναι η τελειότητα…

Τώρα δεν σε ενοχλούν οι λέξεις,

ακόμα κι η σκέψη, έτσι αδύναμη που είναι τώρα, είναι παιχνίδι,

δεν μπορεί πιά να σε γελάσει…

Τι Φως! Τι Ζωή! Τι Μακαριότητα!

Τι βαθιά επικοινωνία με το σύμπαν!

Τάχα να βρίσκεσαι αλλού;  Ή να σταμάτησε ο χρόνος;

Τάχα να είναι ο ίδιος κόσμος;  Αυτός ο παλιός κόσμος;

Ή είναι κάτι καινούργιο;

Κι αυτή η μεταβολή γίνηκε μέσα σου;  Ή μεταμορφώθηκε η πλάση;

Τι Φως! Τι Ευφροσύνη!

Πως άλλαξαν όλα ξαφνικά, χωρίς αιτία;

Kι αυτή η κίνηση που τα κομματιάζει όλα,

αυτή η κίνηση, τι είναι; Μονάχα όνειρο.

Η ηρεμία είναι Φως,

η δραστηριότητα είναι εικόνα, παραμόρφωση.

Η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι απάρνηση της σκέψης, προσπάθεια,

η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι δραστηριότητα.

Είναι μονάχα βίωμα κι όχι ένας δρόμος, μία κατεύθυνση.

Είναι πέρα από τα στενά πλαίσια της σκέψης και της λογικής,

μα δεν είναι παραλογισμός.

Μονάχα οι σοφοί αναγνωρίζουν την Σοφία,

μα είναι αυτοί ακριβώς που δεν την κατέχουν,

γιατί η Σοφία δεν είναι κάτι που κατέχεται.

Γι’ αυτό οι σοφοί είναι ταπεινοί.

Κι όσοι μιλούν πολύ γιά την Σοφία λένε πάντα τα πιό λίγα.